DUYURU
Kapat
Tecrübelerinizi takip edin!
Sitemizde YAZAR olmak isteyenler yukarıdaki "yazar ol" butonunu kullanarak üye olabilirler. Artık yeni üyelere aktivasyon linki göndermiyoruz. Direkt giriş yapıp paylaşım yapabilirsiniz.

Kötü niyetli kişilerin paylaşımlarını otomatik olarak yayınlamamak için ilk defa üye olup tecrübe paylaşan arkadaşların paylaşımlarını bir süre bekletmek zorunda kalıyoruz. Yeni üyeyseniz paylaştığınız tecrübenin yayınlanması birkaç gün sürebilir. Takip ediniz.
Sayfa:

Evcil hayvanları sokağa atmak


Akşamları altı gibi yürüyüş yapmayı seven biriyim. Yine bir gün yürüyüşe çıkmıştım.. Yolda gördüğüm şirin köpeklere ıslık çalıp, öpücük atarak veya yanıma çağırarak yürümeye devam ettim. onların varlığını hissetmek çok iyi hissettiriyordu. Neyse az ilerideki bir köpek dikkatimi çekmişti. Yaklaşık bir yaşında bir Labrador'du. Biraz daha yaklaşınca karşı apartmandaki bir komşunun köpeği Maya olduğunu fark ettim. Evden kaçmış olacağını düşünerek tasmasından tutup sahibinin evinin yanına götürmek için köpeğin yanına gittim. Beni görünce tanımış olacak ki hemen üstüme patilerini dayayıp mutlu mutlu kuyruk sallamaya başladı. Yolda çekiştirmek zorunda kalmadım akıllı hayvan biliyordu yolu. Konuşa konuşa apartmanın önüne geldik. Zillerine bastım. Megafonda evin sahibi Osman Amca çıktı ve kim olduğumu sordu. kendimi tanıttım ve balkona çıkmasını rica ettim. Bir kaç saniye sonra Osman Amca balkonda Maya ile bana bakıyordu.Maya onu görünce daha bir mutlu olup havlayıp değişik sesler çıkarmaya başladı. Adam da şaşırmışa benzemiyordu köpeğini gördüğü için bu defa konuşmaya başladım. "Osman Amca, Maya'yı sokakta yürüyüş yaparken buldum.. Evden mi kaçtı ne işi var tek başına?" dedim. Osman Amca gülüp "yok kızım ben çıkardım. Bıraktık Maya'yı artık bizimle yaşamayacak" dedi. Yanlış anladığımı düşünüp tekrar sordum. "Nasıl yani sokağa mı attınız?" dedim. Kafasını evet der gibi salladı. Bu defa belki haddim değildi belki de büyüklerime saygısızlık yapmış olacaktım ama umrumda değildi. Ağzıma ne geldiyse adama söylemeye başladım. Madem bakamayacaktınız ne demeye o hayvanı zamanında yanınıza aldınız? Yazık değil mi ona ev bakımına alışmış üstüne üstlük bizim mahallede onca köpek var iki günde boğarlar bunu. Hiç düşünmediniz mi? Sorumluluk alamayacaksanız bir hayvanı neden eve alırsınız ki?.. vs.

Yok tüyü çok dökülüyor benim astımım var, yok sürekli havlıyor komşular rahatsız oluyor, yok eve tuvaletini yaptı bilmem ne.

Hiç düşünmezler mi o hayvanlar sokağa atılınca ne hisseder? Ne yaparlar? Onca zaman sahiplerinin sevgisine, varlığına alışıyor o minik yaratıklar. Ama bir gün sırf sahibi artık "bakamadığı " için sokakta bir başına kalıyor. Her sabah mama kabında yediği maması yok da orda burda bulabildiği ufacık yemek kalıntıları ile idare edecek, su kabından değil de yerdeki çamurlu sulardan içecek, her akşam sahibinin kucağında uyumayacak da bir apartmanın altında ya da bulabilirse bir ağaç altında uyuyacak.

Yeterince sorumluluk sahibi değilseniz veya bir gün "ben artık bakamıyorum" diyecekseniz o sevgi yumaklarını evinize almayın. Zira sonrası onlar için iyi olmuyor.
Sayfa: