DUYURU
Kapat
Tecrübelerinizi takip edin!
Sitemizde YAZAR olmak isteyenler yukarıdaki "yazar ol" butonunu kullanarak üye olabilirler. Artık yeni üyelere aktivasyon linki göndermiyoruz. Direkt giriş yapıp paylaşım yapabilirsiniz.

Kötü niyetli kişilerin paylaşımlarını otomatik olarak yayınlamamak için ilk defa üye olup tecrübe paylaşan arkadaşların paylaşımlarını bir süre bekletmek zorunda kalıyoruz. Yeni üyeyseniz paylaştığınız tecrübenin yayınlanması birkaç gün sürebilir. Takip ediniz.
Sayfa:

Yanlışlıkla Sevmek


(#) Hepimizin de bildiği üzere hayatlarımızda doğru zaman, doğru insan ve doğru mekân üçlüsünü bir araya getirebildiğimizde "DOĞRU" insanla karşılacağımız rivayetleri dolaşır durur. Benim tecrübem ise belki doğru zamanda tam da olması gereken mekânda "yanlışlıkla" doğru olmayan adamın hayatıma girmesine izin vermek oldu. Kim bilebilirdi her yaz güle oynaya gidip küçüklüğümden beri tatile geldiğim ve gözümde cennetten farksız olan o yerin şu an sınırlarına bile yaklaşamayacağımı. Kim düşünebilirdi bırakın ailemin güvenini, kendime olan güvenimin bile sarsılacağını ve en sonunda beni hiç yapmayacağım tarzda şeylere ve hiç inanmayacağım şekillere sokacağını? Aslında hayatlarımız düşünüldüğü üzere tesadüflere dayalıdır bana sorarsanız. Belki tesadüften çok "yazılı olan" kaderimiz sorumludur yaşadıklarımızdan. "Insanlar plan yapar ve tanrı güler" (51) cümlesine denk geldiğim zamandan beri etkisinden kurtulamadım. Gerçekten de Ahmet Şerif İzgören'in Şu Koca Dünyada Fil Yalnız Bir Hayvandır kitabında yer verdiği bu sözler hayatlarımızın kısacık bir özeti olabilir. Hayat aslında biz plan yaparken yaşadıklarımızdır. Dümdüz asfalt bir yolun hayalini kurmaktır belki de çakıl taşlarının üstünde yürürken. Canımız yana yana en zor kararları vermektir belki de bizi bu hayatta olgunlaştıracak olan ya da "vazgeçemem" dediklerimizden vazgeçmek olacaktır bizleri daha da büyüten. En sevdiğim yerden yine en sevdiğim insan yüzünden uzak kalmak zorunda bırakılıyorum. Her bir sokağına, her bir köşe başına, yeşiline, suyuna âşık olduğum bu yere bu yaz gidemiyorum. Geçen sene yaşadıklarım beni bu sonuca sürükledi, her ne kadar istemesemde. Yanlış zaman değildi, mekânda fazlasıyla doğruydu (anlayacağınız üzere) ama gelin görün ki sevmemem gereken çok yanlış bir adamdı söz konusu olan. En sevdiğim yerden mahrum kalmam bir yana belki de ben geçen sene olanlarla birlikte ailemin güvenini, saygısını yitirdim. Âşık olunca insanın gözü bir şey görmez derlerdi hiç dikkate almazdım. "Öyledir tabi" der geçerdim çoğu zaman bu tür sohbetlerin arasından sıyrılmak adına. Kendimi bu tür sohbetlerin anafikrini yaşarken buluncaya dek devam etti bu durum. Kurtulmak istedim. Üstümdeki bu yüklerden, ailemi üzmüş olmam ve bana olan güvenlerini sarsmış olmam ağır geldi bana ve tüm bu yüklerimden kurtulmak istedim. Sevdiğim adam da olmayacaktı artık hayatımda. Benden fazlasıyla alıp kendinden hiçbir şekilde ödün vermeyen ve bencilce seven, belki de sevmemiş olan adam da olmayacaktı hayatımda çünkü hayatım olmayacaktı belki de. Tahmin ettiğiniz şeyi yaptım, evet. Çok yanlış yerde, yanlış zamanda ve yanlış insanların yanında çok bilinçsiz bir şekilde sonlandırmak istedim hayatımı. Doğru yer ve doğru zaman konusunda şimdiye kadar başarılı olmuşsam nedense yine insan konusunda yanlışım olmuş gördüğünüz üzere. Bencillik yaptım belki de. Beni kendilerinden çok sevebilecek büyüklerime saygısızlık olarak görülebilecek bir şeydi bu. Düşünmeden olacakları ve olabilecekleri, yalnızca sonlandırmaya odaklandım hayatımı. Sizce bu kadar "yanlış" yapmış bir insandan "doğru" bir şekilde hayatını sonlandırmasını bekleyebilir miyiz? O konuda da başarıyı sağlayamadım, evet. Tahmin etmeniz zor olmamıştır diye düşünüyorum. Hâla ailemin eksik güvenini kurma çabası içerisindeyim ve tamamen yalnız başıma veriyorum mücadelemi. En sevdiğim "o yere" ise gidemediğim için çok kötü hissediyorum kendimi. "Yanlışlıkla" sevmiş olduğum o adam yüreğinde hiçbir şekilde burukluk olmadan ve hiçbir şey olmamışçasına devam ediyor o neşeli hayatına. Ben ise pişmanlıklarımla başbaşa yalnızca keşke'lerime kadeh kaldırmakla yetiniyorum. "Keşke" dyorum o kadar sevmeseydim en sevilmeye layık olmayacak olan o adamı. Keşke ailemi hak etmeyecekleri şekilde üzmeseydim. Belki geçen sene yanlışlarım oldu ve hem beni hem sevdiklerimi üzen sonuçlarla kalakaldım. İnsanların hayatlarında her zaman hataları olur. Önemli olan geriye dönüp baktığınızda o hatadan ders çıkarabilmiş olmanızdır. Hâla geriye dönüp baktığımda kırgın ve buruk yürekler görüyorum. Sarsılmış güvenler belki de tekrar kurmanın çok zor olduğu ilişkiler görüyorum. Bu manzara benim hatalarımdan ders çıkarmama yetiyor artıyor bile. Kendimi işte yaşadıklarımın üstüne bir o kadar daha çaresiz hissettiğim anda bu sayfaya denk gelmiş buldum. İçimi dökerken, gözlerimin yaşardığını ve bir yerlerde beni okuyanların olacağını ümit ederek yazmaya koyulmuş hâlde buldum...
Sayfa: